Miyokard İnfarktüsü Geçiren Hastalarda Öğrenim Gereksinimlerine Uygun Verilen Taburculuk Eğitiminin Yaşam Kalitesine Etkisi

Amaç: Bu çalışma, miyokard infarktüsü (MI) geçiren hastalarda öğrenim gereksinimleri doğrultusunda verilen taburculuk eğitiminin yaşam kalitesine etkisini belirlemek amacıyla yapılmıştır.
Yöntem: Yarı deneysel olarak gerçekleştirilen çalışmaya, Mart 2024 ile Mayıs 2025 tarihleri arasında İstanbul’da bir şehir hastanesinin kardiyoloji servisinde tedavi gören 60 MI hastası (30 eğitim, 30 kontrol) dahil edilmiştir. Veriler, hasta tanımlama formu, Hasta Öğrenim Gereksinimleri Ölçeği ve Miyokard İnfarktüsü Boyutsal Değerlendirme Ölçeği kullanılarak toplanmıştır. Kontrol grubuna hemşire tarafından rutin taburculuk eğitimi verilirken eğitim grubuna rutin eğitime ek olarak belirlenen öğrenim gereksinimlerine göre uyarlanmış eğitim verilmiştir. Tüm hastaların son izlemleri taburculuktan sonraki dördüncü haftada yapılmıştır.
Bulgular: Eğitim grubundaki hastaların ilk görüşmede özellikle cilt bakımı, duruma ilişkin duygular, toplum ve izlem konularında öğrenim gereksinimleri olduğu belirlenmiştir. Son görüşmede, eğitim grubundaki hastaların tüm alt boyutlardaki öğrenim gereksinimlerinin azaldığı görülmüştür. Ayrıca son görüşmede yaşam kalitesinin eğitim grubunda anlamlı düzeyde arttığı (P < 0.01), kontrol grubunda ise azaldığı (P < 0.01) belirlenmiştir.
Sonuç: Hastaların öğrenim gereksinimleri doğrultusunda verilen taburculuk eğitiminin yaşam kalitesinin iyileştirilmesine katkı sağladığı görülmüştür.

Anahtar Kelimeler: Taburculuk eğitimi, öğrenim gereksinimleri, miyokard infarktüsü, hemşire, yaşam kalitesi.

The Effect of Discharge Education Tailored to Learning Needs on Quality of Life in Patients With Myocardial Infarction

Objective: This study aimed to assess the effect of discharge education tailored to learning needs on quality of life in patients who had experienced myocardial infarction (MI).
Method: This quasi-experimental study included 60 patients with MI (30 in the education group and 30 in the control group) treated in the cardiology department of a city hospital in Istanbul between March 2024 and May 2025. Data were collected using a patient identification form, the Patient Learning Needs Scale, and the Myocardial Infarction Dimensional Assessment Scale. The control group received routine nurse-led discharge education, whereas the education group received additional instruction tailored to their identified learning needs. Follow-up visits for all patients were conducted during the fourth week after discharge.
Results: At the initial visit, patients in the education group had learning needs, particularly regarding skin care, emotions related to their condition, community resources, and follow-up. At the final visit, their learning needs had significantly decreased across all subdimensions. Furthermore, quality of life had significantly improved in the education group (P < 0.01) and declined in the control group (P < 0.001).
Conclusion: Discharge education tailored to patients’ learning needs improved their quality of life.

Keywords: Discharge education, learning needs, myocardial infarction, nurse, quality of life.